Sahte tarih diploması nedeniyle diploması iptal edilen ve kendisini Osmanlı şehzadesi olarak tanımlayan Kayıhan Osmanoğlu, Lozan Antlaşması'na yönelik sert eleştirilerde bulundu. Osmanoğlu, sosyal medya üzerinden yaptığı açıklamalarda, antlaşmanın atalarının milyonlarca şehit vererek kazandığı toprakların kaybına yol açtığını iddia etti. Kıbrıs ve Mısır gibi bölgelerin Lozan Antlaşması ile kaybedildiğini belirten Osmanoğlu, antlaşmayı "toprakların yağmalanması" olarak nitelendirdi.
Osmanoğlu'nun bu çıkışı, Türkiye'nin modernleşme sürecinde önemli bir dönüm noktası olan ve günümüzde de tartışılmaya devam eden Lozan Antlaşması'na yönelik farklı bakış açılarını yeniden gündeme getirdi. 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Barış Antlaşması, Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti ile İtilaf Devletleri arasında Birinci Dünya Savaşı sonrası Anadolu'daki sınırları ve Türkiye'nin bağımsızlığını belirleyen temel belge niteliğindedir. Antlaşma ile Türkiye'nin uluslararası alanda tanınması sağlanırken, Osmanlı İmparatorluğu'ndan kalan bazı topraklar üzerindeki hak iddiaları da büyük ölçüde son bulmuştur.
Kayıhan Osmanoğlu'nun ifadeleri, özellikle antlaşmanın getirdiği toprak kayıplarına odaklanmaktadır. Kendisini "şehzade" olarak tanımlayan Osmanoğlu'nun bu türden açıklamaları, tarihsel miras ve ulusal kimlik tartışmalarının bir parçası olarak değerlendiriliyor. Diplomasının sahte olduğu gerekçesiyle iptal edilmesi, Osmanoğlu'nun kamuoyundaki güvenilirliği ve söylemlerinin ciddiyeti hakkında da soru işaretleri doğurmaktadır. Bu durum, aynı zamanda sahte diploma skandalının da bir uzantısı olarak görülüyor ve Osmanoğlu'nun kişisel durumu ile siyasi/tarihsel yorumları arasındaki bağlantıyı da tartışmaya açıyor.
Lozan Antlaşması, Türk tarihi açısından kazanımları ve tartışmalarıyla birlikte ele alınması gereken karmaşık bir konudur. Antlaşma, Türkiye'nin bağımsızlığını güvence altına alırken, aynı zamanda Osmanlı İmparatorluğu'nun mirasıyla ilgili önemli dönüşümlere de işaret etmektedir. Osmanoğlu'nun kişisel tepkisi, bu karmaşık tarihin farklı yorumlara açık yönlerini ve toplumsal hafızadaki yerini yeniden gözler önüne sermektedir. Uzmanlar, bu türden söylemlerin tarihsel gerçeklerden ziyade duygusal ve ideolojik temellere dayandığına dikkat çekmektedir.
