Erzurum Kongresi'nin 107. yıl dönümü, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin temellerinin atıldığı ve milli egemenliğin ilkesinin benimsendiği bu tarihi olayın önemi bir kez daha hatırlanarak anıldı. 23 Temmuz 1919'da toplanan kongre, Türk milletinin esareti reddedip tam bağımsızlık yolunda attığı en kritik adımlardan biri olarak tarihe geçti. Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde gerçekleşen bu önemli buluşma, milli mücadelenin seyrini değiştiren kararlara ev sahipliği yaptı.
Erzurum Kongresi, I. Dünya Savaşı sonrası Osmanlı İmparatorluğu'nun işgali altındaki Anadolu'da milli direnişin örgütlenmesi sürecinin bir parçasıydı. Mondros Mütarekesi'nin ardından Anadolu'nun dört bir yanında başlayan işgallere karşı tepkiler artarken, milli cemiyetler de bağımsızlık mücadelesini farklı bölgelerde yürütüyordu. Kongre, Doğu Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin öncülüğünde, diğer milli cemiyetlerin de katılımıyla toplandı. Bu birleşme, bölgesel direnişlerin ulusal bir kimlik kazanması açısından büyük önem taşıyordu.
Kongrenin toplanma amacı, Doğu Anadolu'yu Ermeni devleti kurma girişimlerine karşı korumak ve bölgedeki milli direnişi tek bir çatı altında birleştirmekti. Ancak kongre süresince alınan kararlar, milli mücadelenin kapsamını genişleterek tüm Anadolu ve Trakya'yı ilgilendiren ulusal bir programa dönüştü. "Milli sınırlardan Misak-ı Milli" ilkesinin temelleri atıldı, manda ve himaye kabul edilemez denildi, tam bağımsızlık vurgusu yapıldı. Bu kararlar, ilerleyen süreçte Sivas Kongresi'nde daha da pekiştirilecek ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin açılması için zemin hazırlayacaktı.
Erzurum Kongresi'nin 107. yıl dönümünde, Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve Milli Mücadele kahramanları rahmet ve minnetle anıldı. Bu tarihi olayın yıl dönümü, Türk milletinin bağımsızlık ve egemenlik konusundaki kararlılığını yeniden hatırlatırken, milli mücadelenin zorlu koşullarında verilen mücadelelerin ne denli değerli olduğunu da gözler önüne serdi. Kongre kararları, günümüzde dahi ulusal birlik ve beraberliğin önemini vurgulayan temel ilkeler olarak kabul edilmektedir.
